اطلاعیه کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

بمناسبت آغاز سال تحصیلی  1388-1387

اکنون در شرایطی در آستانه اول ماه مهر و آغاز سال تحصیلی جدید قرار گرفته ایم که نظام سرمایه داری جمهوری اسلامی بیش از هر زمان دیگری عوارض و عواقب ویرانگر بحران و تنگناهای اقتصادی و سیاسی خود، و  پیامدهای سنگین انزوای بین المللی و  محاصره اقتصادی در نتیجه تداوم بحران بر سر برنامه های هسته ای را به دوش مردم ایران و بیش از همه به دوش کارگران و اقشار تهیدست جامعه انداخته است.

امروز این واقعیت بر هیچ کس بویژه بر شما دانش آموزان و دانشجویان که اکثرا از خانواده های کارگری و یا اقشار کم در آمد جامعه هستید پوشیده نیست که پدران و مادران شما برای تامین نیازهای ابتدائی و روزمره زندگی در مقابل این غول عظیم تورم و گرانی با چه مشکلات و مشقاتی روبرو هستند، بطوری که بخش وسیعی از این خانواده ها به زندگی کردن زیر خط فقر رانده شده اند و بسیار ی از آنها به دلیل فقر مالی قادر به فرستادن فرزندانشان به مدرسه نیستند. معلمان ایران عوارض این شرایط فلاکتبار اقتصادی را با گوشت و پوست خود احساس کرده اند و برای همین در سالهای اخیر خود بخشی از مبارزه علیه این او ضاع بوده اند.

رژیم جمهوری اسلامی این محرومیت ها و اوضاع فلاکتبار اقتصادی را با تشدید سرکوب مبارزات کارگران، سرکوب زنان و تشدید شرایط اختناق و بگیر و ببند دانشجویان مبارز در دانشگاهها، مسدود کردن بیشتر فضای مدارس و دستگیری جوانان، تحت عنوان اراذل و اوباش  توام ساخته است.

در همبستگی و  اتحاد با جنبش طبقه کارگر، جنبش زنان و جنبش انقلابی کردستان، دانشگاه ها و مدارس ایران همچنانکه تا کنون نیز نشان داده اند می توانند یکی از کانون های داغ مبارزه علیه این شرایط فلاکتبار اقتصادی، و حاکمیت دیکتاتوری سرمایه مذهبی باشند. اگر در سال 1357 در دانشگاههای ایران 160 هزار دانشجو تحصیل می کردند، اکنون این تعداد به بیش از 1 میلیون و 500 هزار نفر افزایش یافته است، بر اساس آمارهای رسمی ترکیب سنی حدود 20 در صد از جمعیت 74 میلیونی ایران بین 15 تا 24 سال است. این جمعیت وسیع عمدتا در مدارس و دانشگاههای ایران متمرکز می باشد. این نیروی عظیم و پر انرژی که به آزادی و حقوق فردی و کوتاه کردن دست مذهب از آموزش و پرورش و امورات روزانه زندگی اش همانند نان شب نیاز دارد و هیچ امیدی به بهبود آینده تحت حاکمیت جمهوری اسلامی ندارد، بدون تردید می تواند در هر تغییر و تحول سیاسی نقش برجسته ای را ایفا کند.

نگاهی به جنبش دانشجویی ایران بیانگر این واقعیت است که نه تهاجم سرکوبگرانه و فرهنگی رژیم، نه تلاش برای تبدیل دانشگاه به حوزه علمیه، و نه دادن امتیازات ویژه به جوانان عضو خانواده های وابسته به رژیم برای ورود به دانشگاه، هیچکدام نتوانسته است دانشگاهها را از تبدیل شدن به کانونهای سیاسی فعال مبارزه با رژیم باز دارد. در طی سال های اخیر و در بطن مبارزات دانشجویی، بخش چپ و سوسیالیست  جنبش دانشجویی با بر افراشتن پرچم مطالبات دمکراتیک و رادیکال و با دفاع از خواستها و مبارزات طبقه کارگر و اعلام استراتژی اتحاد با جنبش کارگری و دیگر جنبش های اجتماعی و تلاش برای ایجاد پیوند و همبستگی با فعالین و رهبران دیگر جنبش ها، فصل نوینی در تاریخ این دوره از حیات و پیشروی جنبش دانشجویی گشود.

جنبش دانشجویی به همت فعالین سوسیالیست این جنبش در سال های اخیر با به چالش کشیدن آشکار نهاد ها و ارگانهای وابسته به رژیم نظیر کمیته های انضباطی و غیره و تحمیل عملی درجه ای از آزادی عمل و بیان در محیط دانشگاه، برگزاری تجمعات اعتراضی و انتشار چندین نشریه و ده ها سایت و وبلاگ دانشجویی که از طریق آنها به تبلیغ و رواج  ایده های سوسیالیستی پرداختند، مسیر خود برای ایفای نقش در تغییر و تحولات سیاسی جامعه را باز یافته است.

اما آنچه آشکار است دانش آموزان ایران اگر چه همواره با قوانین مذهبی و اختناق آور جمهوری اسلامی در محیط مدرسه دست و پنجه نرم کرده اند، اما هنوز در ابعاد وسیع و توده ای به جنبش همرزمان مسن تر از خود، به جنبش دانشجویان نپیوسته اند. از آنجا که تاریخا حرکات دانش آموزان تحت تاثیر مستقیم جنبش دانشجویی بوده است، این امر، وظایف خطیری را در دستور کار فعالین سوسیالیست جنبش دانشجویی در قبال دانش آموزان قرار می دهد. هیچ تجمع اعتراضی و اعتصاب عمومی از سوی دانش­آموزان ناگهانی و بدون زمینه اتفاق نمی­افتد. چنین امری به کار طولانی و صبورانه، بحث، و غیره احتیاج دارد، فعالین جنبش دانشجویی از طریق پیوندها و روابط اجتماعی وسیعی که با دانش آموزان دارند باید فعالین دانش آموزی را بشناسند و راه و رسم این مبارزه را به آنها بیاموزند.

حزب کمونیست ایران به امید اینکه سال تحصیلی جدید سال پیوند گسترده تر مبارزات دانش آموزان با جنبش دانشجویی باشد و به امید سالی پر از تلاش و پشتکار و شور و مبارزه و موفقیت علیه سیاستهای جمهوری اسلامی، آغاز سال تحصیلی جدید را به همه دانش آموزان، دانشجویان و معلمان ایران صمیمانه تبریک می گوید.

زنده باد آزادی، برابری، حکومت کارگری

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

26 شهریور 1387

16 سپتامبر 2008

بیکاری جوانان دو برابر نرخ رسمی بیکاری کشور

تازه ترین امارهای مربوط به بیکاری جوانان و تعداد کودکان کار و خیابانی حاکی از ان است که این امارها حتی طبق نظرات مسئولین و نهادهای وابسته به رژیم اسلامی نسبت به سال قبل رشدی فزاینده داشته است و گفته میشود که تعداد کودکان کار و خیابانی دوبرابر شده است.

معاون طرح های آماری مرکز آمار با اشاره به اینکه نرخ بیکاری جوانان دو برابر نرخ بیکاری 6/9 درصدی کل جمعیت کشور است، گفت: «برخی تصور می کنند نرخ 6/9 درصدی واقعی نیست. علیرضا زاهدیان در توضیح این آمار گفت: این نرخ مربوط به کل کشور است و بیکاری جوانان که ملموس تر است دو برابر 6/9 درصد و حدود 18 درصد است در نتیجه آمار بیکاری جوانان 15 تا 28 سال بیش از 6/9 درصد احساس می شود.» .وی در پاسخ به این پرسش که چرا آمارهای اعلام شده مرکز آمار، مرکز پژوهش ها و بانک مرکزی در موارد مختلف با هم فرق می کنند، گفت: «طبق قانون مسوول جمع آوری اطلاعات و آمار، مرکز آمار ایران است و بقیه دستگاه های اجرایی که وظایفی دارند و ذی نفع هستند نباید به جمع آوری آمار مبادرت کنند چون مرکز آمار طبق استانداردهای جهانی و به عنوان نهادی مستقل مشغول جمع آوری آمار است اما دستگاه های ذی نفع ممکن است در روش ها و تحلیل آمار متفاوت از مرکز آمار عمل کنند.».

نامبرده همچنین گفت که افزایش نرخ بیکاری در سال آینده اگرچه نرخ بیکاری در بهار سال 87 تحت تاثیر گزارش های مربوط به طرح های زودبازده در حد 6/9 درصد اعلام شده است اما برخی کارشناسان با اشاره به دو موضوع متفاوت معتقدند نرخ بیکاری در حال حاضر بالاتر از نرخ اعلام شده است.موضوع اول آن است که با توجه به نرخ رشد جمعیت و تعداد جمعیت فعال موجود در کشور و ظرفیت اقتصاد ایران برای ایجاد اشتغال، امکان کاهش نرخ بیکاری تا این سطح امکان پذیر نیست.غلامعلی فرجادی کارشناس بازار کار در این زمینه گفت: «با توجه به سرشماری سال 85 جمعیت فعال حدود 23 میلیون نفر و تعداد شاغلان 5/20 میلیون نفر است و 5/2 میلیون بیکار داشته ایم و نرخ بیکاری 5/12 درصد اعلام شد. در نتیجه با توجه به رشد جمعیت چهار درصدی جمعیت فعال در سال 87 حدود 25 میلیون نفر جمعیت فعال داریم که با توجه به نرخ بیکاری 5/9 درصدی در حال حاضر باید 7/23 میلیون نفر شاغل داشته باشیم و به عبارتی سه میلیون و 250 هزار نفر یا سالی 6/1 میلیون نفر شغل جدید ایجاد کرده باشیم تا بیکاری را از 5/12 درصد سال 85 به 5/9 درصد فعلی برسانیم. حال آنکه اقتصاد ایران ظرفیت ایجاد اشتغال سالی 6/1 میلیون نفر را ندارد.»موضوع دوم که کاهش نرخ بیکاری را به 6/9 درصد رد می کند، کاهش خرید و فروش ساختمان و رکود در بخش ساختمان است که اشتغال در بخش کارگران ساختمانی و اشتغال در بخش های آهنی و فولاد، آجرپزی و مصالح ساختمانی، شیشه و در و پنجره و بسیاری دیگر از صنایع مرتبط با ساختمانی را با کاهش نسبی مواجه می کند. باتوجه به این دو موضوع کارشناسان، سال آینده را سال توام با رکود پیش بینی می کنند.از طرفی دیگر بنابه گزارش سایت ایلنا: بيش از 90 درصد کودکان کار و خيابان کشور به دليل فقر و تنگدستى و تلاش براى تامين معيشت خانواده خود بى سواد باقى مانده اند. یک عضو هيات موسس شبکه يارى رسانی به  کودکان کار و خيابان در گفت و گو با خبرنگار "ايلنا"، گفت : کودکان کار در ايران به دليل فشارهاى سنگين مالى در تامين هزينه خانواده از کمترين آموزش هاى علمى و اجتماعى بهره مند مى شوند و بيش از 90 درصد آنها حتى سواد خواندن و نوشتن را هم ندارند. او افزود: با وجود فعاليت9 مرکز حمايت از کودکان کار که تا کنون با کمترين حمايت دولت به راه خود ادامه داده است بيش از 400 هزار کودک کار در سطح استان تهران هنوز هيچ گونه آموزشى نديده است. اين روانشناس گفت: کودکان کار از ترس تشکيل پرونده تکدى گرى و شناسايى آمار،‌‏ به مراکز دولتى مراجعه نکرده و حاضر نمى شوند خود را معرفى کنند.  مدیر کل سازمان بهزیستی استان تهران، طاهر رستمی، چند روز پیش در گفت وگو با خبرنگار خبرگزاری کار ایران (ایلنا) گفت که:  شمار کودکان خیابانی استان تهران طی یک سال گذشته دو برابر شده است. وی افزود که در سال ۱۳۸۶ در مجموع ۴۶۰ کودک خیابانی و کار شناسایی شده بودند که از این تعداد ۸۰ نفرشان کودک کار بودند. به گفته رستمی آمار امسال حاکی از وجود نزدیک به ۸۰۰ نفر کودک خیابانی و کار در استان تهران است. نامبرده ادعا کرده است که  این آمار رسمی است. اما با این حال کارشناسان تردید دارند که این آمار دربرگیرنده همه کودکان خیابانی استان تهران باشد. همچنین افزایش دوبرابری تنها محدود به تهران نیست، بلکه دیگر شهرهای بزرگ ایران، مثل اصفهان، شیراز، مشهد و تبریز نیز با این پدیده روبرو هستند.به گفته شاهدان عینی بیشتر کودکان خیابانی از صبح تا شب در حال تکدی هستند و آنچه را بدست می‌آورند به باج‌گیرانی می‌دهند که این کودکان را در خدمت خود گرفته‌اند. پدر و مادر برخی  از این کودکان معتادند و فرزندانشان را به باج‌گیران اجاره داده‌اند، یا خود نیز مشغول تکدی هستند. همچنین اخبار موثقی در دست است که باج‌گیران با دادن بخشی از پول حاصل از تکدی کودکان به برخی از ماموران پلیس، راه را برای شرکت سهامی نامريی خود هموار می‌کنند.  

در واقع روزانه هزاران کودک بیگناه کار در خیابانها در نقاط مختلف دنیا قربانی منافع سرمایه داری می شوند. . در ايران تحت حاکميت رژیم اسلامى هم از طرفی ميليون‌ها کودک کارگر در شرايطی بسیار سخت به بردگى مزدى اشتغال دارند و از طرفی دیگر به دلیل فقر و فلاکت اقتصادی خانواده ها  ملیونها جوان به دنبال پیدا کردن کار برای کمک به خانواده هستند که هیچ گاه چنین کاری را نخواهند یافت. در دوران جهانی شدن سرمایه داری که اقتصاد جهان با بحرانی فزاینده و ناپایدار روبرو است، کسب سود عظیم شرکت ها در کنار افزایش نرخ بیکاری ادامه می یابد. نظام سرمایه داری برای کاهش ارزش کار به این افزایش بیکاری نیاز دارد. به این صورت بیکاری به بخشی از حیات این نظام مبدل میشود . یکی از سودمندیهای این  افزایش بیکاری برای کشورهای مبتنی بر نظام سرمایه داری و از جمله رژیم اسلامی در ایران نیز، کاسته شدن قدرت کارگران برای تعرض به این فلاکت اقتصادی است.  از طرفی دیگر در کنار این بیکاری مطلق کارهایی هم که برای بخش دیگر از جوانان یافت میشود موفقت و فصلی میباشد. جوانان بیکار به ناچار برای گذران زندگی بطور وسیعی در بازارهای کار موقت و با دستمزدهای ناچیز وارد می شوند. ولی حتی کارهای موقت و فصلی که بتواند جوابگوی این نیاز افزاینده برای گذران زندگی باشد همیشه و به اندازه کافی یافت نمی شوند. کارگران موقت و فصلی از حق داشتن اتحادیه برخوردار نیستند و امنیت کاری ندارند. کار موقت نه تنها میزان بیکاری را پنهان می کند بلکه عمق بیکاری دست کم گرفته می شود. به این صورت مشاهده میکنیم که کار موقت و فصلی با تمام مشکلاتی هم دارد باز هم به سود سرمایه داران است از یکطرف به اتحاد و همبستگی کارگری صدمه میزند و از طرفی دیگر نیز عمق بیکاری و فلاکت را با ان پوشش میدهند

نگاه اپوزسیون و حقایق کنگره 13 کومه له

حسن  رحمان پناه

کنگره 13 کومه له در اوائل مرداد ماه امسال با حضور نمایندگان تشکیلات علنی کومه له، نمایندگان تشکیلات خارج کشور حزب کمونیست ایران و نيز رفقایی از تشکیلات محل کار و زیست در داخل کشور (تشکیلات مخفی) برگزار گردید. این کنگره كه در کردستان و در خارج کشور و همزمان در دو سالن جداگانه که از طریق شبکه اینترنت به هم وصل شده بودند و با حضور بیش از 200 تن از اعضای حزب برگزار گردید طی 5 روز کار فشرده با موفقیت به پایان رسید. اطلاعیه پایانی این کنگره که توسط کمیته مرکزی منتخب آن منتشر شد و در برگیرنده فشرده ای از مسائل و مباحثات سیاسی و تشکیلاتی مطرح شده در کنگره می باشد از کانالهای اطلاع رسانی عمومی حزب کمونیست ایران و کومه له به اطلاع  عموم رسیده است. چند هفته بعد از پایان کنگره و پخش فیلم جلسه اختتامیه و نیز متن اطلاعیه پایانی کنگره از تلویزیون کومه له، جمعی از رفقای اپوزسیون درون تشکیلاتی که اسم "فراکسیون فعالیت بنام کومه له" را برخود نهاده اند، طی اطلاعیه ای تحت عنوان "نگاه ما به کنگره 13" تبیین و نگاه خود به کنگره را منتشر نموده اند.

از نظر من به بعنوان یکی از اعضای هیئت رئیسه کنگره 13 كومه له "نگاه" این رفقا به این کنگره واقعی و منصفانه نیست و حاکی از نگرش معیین آنها به کل فعالیت سیاسی و تشکیلاتی کومه له و حزب کمونیست ایران است و با توجه به اینکه بخشی از مسائل مطرح شده در کنگره، توسط این رفقا متاسفانه  بصورت وارونه بیان شده و تاثیرات آشفتگی نظری و فکری آنها آشکارا در "نگاه" آنان به کنگره در اطلاعیه شان به وضوح مشاهده میشود لذا خود را موظف به جواب دادن به اطلاعیه مذکور دانستم

 دفاع از سوسیالیسم

نقدی بر مواضع جمع فعالیت بنام "کومه له"

                                                                                                                      صلاح مازوجی

مقدمه:

بیانیه اعلام فراکسیون فعالیت بنام "کومه له" (1) اگرچه هنوز مملو از بیانات و دیدگاههای مبهم و راز گونه است و از نبود شفافیت و صراحت کافی در تشریح نظرات و دیدگاه این رفقا رنج می برد، با اینهمه از آنرو که پاره ای از دیدگاهها، چشم اندازها و نظرات این رفقا را با صراحت بیشتری در مقایسه با گذشته بیان می کند یک گام به پیش است.

این بیانیه صحت و درستی درک رایج در صفوف حزب کمونیست ایران و کومه له،  مبنی بر اینکه اختلاف اصلی این جمع نه بر سر آرایش تشکیلاتی و قالب و قواره حزب کمونیست ایران، بلکه بر سر مبانی برنامه ،استراتژی و سیاستهای جریان ماست، را بوضوح نشان می دهد. عدم صراحتی که در گذشته نه چندان دور ما را ناگزیر می کرد که با نقد و موشکافی نظرات و دیدگاه این رفقا نشان دهیم که اختلاف اصلی نه بر سر شکل و قواره سازمانی بلکه بر سر اهداف و استراتژی ناظر بر فعالیت های این تشکیلات است، اکنون با صراحت اندک بیشتری در لابلای سطور نوشته این رفقا بیان می گردد.

همینکه در اطلاعیه اعلام فراکسیون آمده است "حال بیش از پیش دیده می شود که ادعای موجودیت یک "حکا" غیر واقعی، خود نمودی از نگرشی کلی تر است که ما خود را در تقابل با آن دیده ایم و می بینیم. بعبارت دیگر حتی در صورت فعالیت همگی ما فقط تحت نام کومه له باز یک بازنگری همه جانبه به سیاستها و روشها ... از دیدگاه ما ضروری میبود و هست" . (بیانیه اعلام فراکسیون ... خط تاکید از من است) به روشنی نشان می دهد که روند بحثهای تاکنونی اختلاف بر سر چهارچوب و قواره تشکیلاتی را به حاشیه رانده  و بی مسمائی عنوان "فعالیت تحت نام کومه له" را بر همگان عیان کرده است و همین سیر پیشرفت بحثها، اکنون این امکان را فراهم آورده است که دیدگاهها و نظرات این رفقا را که تاکنون بصورت واژگونه مطرح می شد را بر سر پای خود قرار دهیم، تا بهتر به جایگاه واقعی دیدگاههای آنها پی ببریم. عنوان فعالیت بنام "کومه له" فقط بیان وارونه دیدگاه این رفقا است.

 دفاع از سوسیالیسم

برای آنکه بتوانیم به  بحث  این رفقا، بعنوان یک چهارچوب سیاسی و فکری شناخته شده برخورد کنیم، لازم است که از سوسیالیسم مورد نظر آنها شروع کنیم، چون این رفقا معتقدند که: "سوسیالیسمی که در حکا و کومه له از آن دفاع می شود، تنها بدرد توجیه موقعیت ویژه برای عده ای معدود و علامت رمزی برای ابراز وفاداری افراد یک جمع نسبت به یکدیگر و کسب مجوز ماندن در این جمع است ...." (بیانیه اعلام فراکسیون ... )

بیانیه در حالی که با فضل فروشی تئوریک مابانه ای  بر ضرورت "کاربست متدولوژی علمی در مغایرت و در مقابله با جزمیت، دگماتیسم و مطلق نگری فلسفی و ایده آلیستی" پا می فشارد، آنگاه که به رهیافت سوسیالیسم می رسد مجموعه ای از سئوالات و عبارات مبهم را در برابر خواننده قرار می دهند.

این رفقا سئوال می کنند: "آیا سوسیالیسم در ایران به تنهایی ممکن است؟ آیا چه درسهایی از انقلابات و شکستهای گذشته میشود گرفت؟ اقتصاد سوسیالیستی چه ملزومات و خصوصیتهایی دارد و چگونه عملی خواهد شد؟ چه عواملی مانع اتحاد طبقاتی کارگران است؟ آیا در برنامه حزب کمونیست ایران چیزی مورد انتقاد وجود دارد یا خیر؟ و به دنبال، با طرح این ادعا که گویا : "برنامه حزب کمونیست ایران در خوشبینانه ترین حالت به جز یک سرمایه داری دولتی بنام سوسیالیسم با یک طبقه تازه بدوران رسیده حزبی  در راس آن به نام طبقه کارگر و جز یک نظام تک حزبی مختنق کننده توده ها چیزی دیگری ببار نخواهد آورد.(بیانیه اعلام فراکسیون ... تاکید از من است ) به زعم خودشان تلاش می کنند که به این سئوالات پاسخ بدهند.

"این رفقا می نویسند: ما بر این باوریم که دستیابی به جامعه سوسیالیستی و استقرار آن در ایران و بویژه در کردستان پیچیدگیها و دشواریهای خود را داراست و ملزومات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی خود را چه در سطح منطقه ای و چه در سطح جهانی می طلبد". (بیانیه اعلام فراکسیون ... )

و در ادامه می خوانیم: تجربه نشان داده است که برای ساختن بنای سوسیالیسم آن نیروی تعیین کننده رهایی بخش طبقاتی، طبقه کارگر آگاه و متحد و متشکل و حداقلی از یک رشد معین نیروهای مولده با زیربنای نسبتا قوی اقتصادی و صنعتی ضروری است، نمی توان این ضروریات را خود کرده و اراده گرایانه حذف کرد. ساختن سوسیالیسم برپایه فقر اندیشه کجی است که امتحان خود را بارها پس داده است و ره به هیچ کوره دهی باز نخواهد کرد". (بیانیه اعلام فراکسیون ... تاکید از من است )

آوردن این نقل قولهای طولانی اگرچه به ساده کردن درک مطلب کمک چندانی نمی کند اما از آنجا ضروری است که نشان دهد، چگونه این رفقا بعد از 8 سال فعالیت بعنوان یک اقلیت تشکیلاتی و ضدیت با سوسیالیسم مورد نظر حزب کمونیست ایران و کومه له، زمانی که به تصویر چشم انداز ساختن سوسیالیسم مورد ادعای خود می پردازند، یک مشت سئوال و عبارات مبهم را پیش روی ما قرار می دهند، و نه تنها سوسیالیسم بعنوان یک نظام اجتماعی، بلکه مبارزه در راه انقلاب کارگری و تصرف قدرت سیاسی توسط طبقه کارگر را نیز به آینده ای نامعلوم موکول می کنند. ...

 دفاع از سوسیالیسم

نقدی بر مواضع جمع فعالیت بنام "کومه له"

                                                                                                                   صلاح مازوجی

قلعه کومه له تسخیر ناپذیر است، خوابش را نبینید 

عطا خلقی 

به دنبال اعلام فراکسیون جمعی از کاردها و اعضای حزب کمونیست ایران و کومه له، لیدر حکمتیستها شتابان خود را به تریبونها حزب رسانید تا قبل از دیگر لیدرها چپ و راست، کینه توزی و دشمنی دیرینه اش را علیه کومه له یکبار دیگر و اینبار به بهانه فراکسیون، در قالب زشت ترین کلمات و عبارات ابراز دارد و برای اعضای حزبش چارچوب و خط و خطوطی را برای یک تهاجم وسیع علیه کومه له و ایجاد یک جنجال دیگر سازمان دهد.

برای حزبی که نه پایگاهی در میان کارگران دارد و نه قربی در میان زحمتکشان و توده مردم، چه بهتر از این که هر ازگاهی جنجالی به راه بیندازد و سر جماعتشان را گرم کند.حزبی که با کومه له سر ستیز دارد و بیش از دیگر احزاب وجهه و نفوذ سیاسی و معنوی کومه له در میان کارگران و زحمتکشان و توده های ستمدیده ایران و به ویژه کردستان را می شناسد، باید خیلی به هیجان آمده باشد از اینکه جمعی از اعضای کومه له اعلام فراکسیون می کنند.موضعگیری احزاب سیاسی در قبال اتفاقات سیاسی و سازمانی درون دیگر احزاب نه تنها مذموم نیست که در پرتو روشنگری ها و نقد و ارزیابی های پرنسیپال، رهگشا و به نفع پروسه مبارزه طبقاتی است.نقد احزاب سیاسی و آحاد منفرد مادام فارغ از بغض و غرض سیاسی و کینه توزی سکتی و شخصی باشد در چارچوب مبارزه ایدولوژیک می گنجد که جدا از مبارزه طبقاتی نیست. اما این به وجد آمدنها و دست به هم مالیدنها و هوچیگریها جز دشمنی و خصومت چیز دیگری نیست.آقای مدرسی گذشته کومه له که مهر رادیکالیزمش بر جنبشهای اجتماعی می درخشد را به باد تمسخر می گیرد  و آنقدر به پیش می رود  که می گوید رویش را قارچ گرفته و قارچها رشد می کنند و می ریزند.این "رهبر کمونیست"، که امروز سخاوتمندانه تاریخ کومه له را سرشار از ضدیت با زن، بی ربطی به کارگر، بر پا کننده دادگاههای صحرای و اسیر کشی و . . . می داند، هر جا که لازم بوده و یا هست مدالهای افتخارش را به سینه بزند، به همین تاریخ مراجعه می کند.

 مطالبی دیگر در این رابطه:

vمالیخولیای حکمتیستها : محمد نبوی

v مارکسیسم یا حکمتیسم : جهانگیر پایدار 

نه می بخشیم، نه فراموش می کنیم

اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران